در ِ بسته

نمایشنامه در ِ بسته، از سارتر رو خوندم. خیلی قشنگ بود. چون طولانی هم نبود، به خوندنش می ارزید، خصوصاً باسه کسی که از سارتر هنوز چیزی نخونده باشه. اما برای توضیح خود نمایشنامه بهتر از نوشتار پشت جلد کتاب و یه جمله ی انتخابی از خود سارتر استفاده کنم:

"سه نفر که در طول عمر دنیوی خود هیچگاه همدیگر را ندیده اند، پس از مرگ تا ابد در یک اتاق هتل با هم خواهند گذراند."
پیام این نمایشنامه فقط یک جمله است: " جهنم یعنی دیگران! "
البته برای اینکه دچار سوء تعبیر نشویم باید این توضیحات سارتر رو هم اضافه کنیم: " وقتی روابط مان خراب است کاملاً وابسته به داوری دیگران هستیم، و بعد عملاً در جهنمیم. عده زیادی انسان در جهان وجود دارند که در جهنم اند، چون وابسته به داوری دیگران اند."
....................................
پ.ن: از تعداد نظراتی که برای پستای معرفی کتاب میذارین تابلوه که اصلاً جوونای فرهنگی ای نیستین ! بی فرهنگین خوب! D:

حرمـان

سلام
روزای مسخره، یه نواخت و کثافتی - ادب ایجاب کرد که واژه ی اصلی ش رو نگم، ولی خوب همه تون میدونین منظورم چی بود!- رو دارم میگذرونم. دارم رمان کوری رو میخونم، دیگه آخراشه ولی انصافاً سورئال یعنی بوف کــــور! حیف دم دس ندارمش و گرنه یه دور دیگه میخوندمش شایدبسی نشاط ِ غم انگیزناک میرفت! نور به قبرت بباره صادق جون!
احتمالاً اولین کسی باشم که این جمله رو در مورد هدایت گفتم، ولی مطمئنم اولین کسی که به خاطر همین دعا داره بهم فحش میده روح خود صادق جونه. البته اگه در ازای سودای قیف و قیر در جهان باقی آراءش عوض نشده باشه! D:
......................

دارکوب نوشت: همیشه فکر میکردم که این آرزوها هستن که آدما رو امیدوار میکنن، اما الان به این نتیجه رسیدم که تو زندگی بیشتر ماها، این عــُقده هان که نقش اصلی رو بازی میکنن و ثمره اونها چیزی نیس جز نومیدی. سارتر میگه انسان محکوم به آزادیه ولی به نظر من ما بیشتر از آزادی محکوم به حرمانیم. هر چقدر هم که با حرف ادعای آزادی کنیم و انسانیت رو مساوی با آزادی بدونیم، باز از نگاه تجربی سهم ماها بیشتر حرمان و ناکامیه، در عین آزادی دستنیافتنی.

سفــــــــــــر

هیهات من الـذله !

و این کاروان قرنهاست که در سفر است!

آسمان! چرا سینه ات را نمیگشایی!؟ مگر نه هر روز از چرخش تو عاشورایی دیگر است!؟

زمین! چرا چون 6 سال پیش، اما اینبار تنها برای حسین -علیه السلام- واژگون نمیشوی!؟ مگر نه هر دشتی از تو کربلایی دیگر است!؟

حقا که هیچکدامتان لایق آن امانت نبودید!